( مسأله 246 ) : اگر پوست صورت از لاي مو پيدا باشد بايد آب را به پوست برساند ، واگر پيدا نباشد شستن مو كافى است ، ورساندن آب به زير آن لازم نيست . ( مسأله 247 ) : اگر شك كند پوست صورت از لاي مو پيدا است يا نه ، بنابر احتياط واجب بايد مو را بشويد وآب را به پوست هم برساند . ( مسأله 248 ) : شستن توى بيني ومقدارى از لب وچشم كه در وقت بستن ديده نمىشود واجب نيست ، ولى انسان اگر يقين نكند كه از جاهائى كه بايد شسته شود چيزى باقي نمانده واجب است براي آن كه يقين كند ، مقدارى از آنها را هم بشويد وكسى كه اين امر را نمىدانسته اگر نداند در وضوهائى كه گرفته مقدار لازم را شسته يا نه ، نمازى را كه با آن وضو خوانده صحيح است ولازم نيست براي نماز بعدى دوباره وضو بگيرد . ( مسأله 249 ) : بايد دستها - وهمچنين صورت را بنابر احتياط لازم - از بالا به پائين شست واگر از پائين به بالا بشويد وضو باطل است . ( مسأله 250 ) : اگر دست را تر كند وبه صورت ودستها بكشد چنانچه ترى دست بقدرى باشد كه بواسطة كشيدن دست آب آنها را فرا گيرد كافيست ولازم نيست كه بر آنها جارى شود . ( مسأله 251 ) : بعد از شستن صورت بايد دست راست وبعد از آن دست چپ را از آرنج تا سر انگشتها بشويد . ( مسأله 252 ) : اگر انسان يقين نكند كه آرنج را كاملا شسته بايد براي آن كه يقين كند ، مقدارى بالاتر از آرنج را هم بشويد . ( مسأله 253 ) : كسى كه پيش از شستن صورت دستهاى خود را تا مچ شسته ، در موقع وضو بايد تا سر انگشتان بشويد ، واگر فقط تا مچ بشويد وضوى أو باطل است .